توانسته بود اهالى درعيه و حوالى آن را به اطاعت از خود درآورد . بسيارى از سرشناسان عرب ، دسته دسته و قبيله قبيله ، مطيع او گرديدند . با اينكه همگى به وى پيوستند ، امّا از صحرانشينان بيمناك بود ، لذا در برخورد با آنها هميشه مىگفت : من شما را به توحيد و ترك شرك دعوت مىكنم . با سوءاستفاده از جهالت صحرانشينان و عدم اطلاع آنها از امور دينى ، با سخنانى فريبنده ، خود را در دل اين مردم جا مىكرد و هميشه به آنها مىگفت : « همانا من شما را به دين دعوت مىكنم و همهء كسانى كه زير اين آسمان هستند ، مطلقاً مشرك‌اند و هركس مشركى را به قتل برساند ، بهشت نصيبش خواهد شد ! » مردم با سخنان فريبندهء ابن عبدالوهاب ، تبعيت از او را پذيرفتند و با همين شعارها دلشان را خوش كرده بودند . گويا ابن عبدالوهاب - العياذبالله - مانند پيامبر در ميان مردم بود ؛ چرا كه اين مردم هرآنچهكه او مىگفت ، مىگرفتند و رها نمىكردند . پيروان وى وقتى مسلمانى را مىكشتند ، مالش را به يغما مىبردند و خمس مال را به رييس حكومت وقت مىدادند و بقيه را در ميان خود تقسيم مىكردند و رفتار اين مردم همان رفتار ابن عبدالوهاب بود و آنچه كه خواستهء ابن عبدالوهاب بود ، انجام مىدادند و امير نجد نيز حامى او بود كه با اين حمايتها ، امارت او وسعت گرفت .